[๙๓๕]   เมื่อบ่นเพ้ออยู่อย่างนี้ว่า   ของกู ๆ   หวง-
           แหนไว้ภายหลังพระราชาบ้าง  โจรบ้าง  ทายาท
           ผู้ไม่เป็นที่รักบ้าง  เอาทรัพย์ไป  คนนั้นก็จะบ่น
           เพ้ออยู่นั่นแหละ.
         [๙๓๖]   ส่วนผู้มีปรีชาใช้เองด้วย   สงเคราะห์ญาติ
           ทั้งหลายด้วย    เขาจะได้รับเกียรติ    เพราะการ
           สงเคราะห์นั้น   ละโลกนี้ไปแล้ว   ก็จะบรรเทิง
           ในสวรรค์.
                         จบ  มัยหกสกุณชาดกที่  ๕

อรรถกถามัยหกสกุณชาดกที่  ๕

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ   พระวิหารเชตวัน      ทรงปรารภ
อาคันตุกเศรษฐี   จึงตรัสเรื่องนี้   มีคำเริ่มต้นว่า  สถุโณ  มยฺหโห  นาม
ดังนี้.
         ความพิสดารว่า ที่นครสาวัตถี ได้มีเศรษฐีชื่ออาคันตุกะ เป็นคน
มั่งคั่งมีทรัพย์มาก.  แต่เขาไม่ใช้สอยโภคทรัพย์ด้วยตนเองเลย  และไม่ได้
ให้แก่คนอื่น.   เมื่อเขานำโภชนะที่ประณีตมีรสอร่อยต่าง ๆ มาให้  เขาจะ
ไม่รับประทานโภชนะนั้น  รับประทานแต่ปลายข้าว  มีกับ  คือน้ำผักดอง
๒  อย่างเท่านั้น.   เมื่อเขานำผ้าจากแคว้นกาสีที่เขารีดแล้ว  อบแล้วมาให้