ครองเรือนไป.   ต่อมาบุตรของท่านคนหนึ่ง   ก็คลอดออกมา.    ในเวลา
ลูกนั้นเดินได้  ท่านเห็นโทษในกามทั้งหลาย   เห็นอานิสงส์ในการออก
บวช     จึงมอบสมบัติในเรือนทั้งหมดให้น้องชายพร้อมทั้งลูกเมีย    ให้
โอวาทว่า    จงอย่าประมาท   ให้ทานเป็นไปเถิด   แล้วบวชเป็นฤษี   ยัง
ฌานและอภิญญาให้เกิดขึ้น  แล้วอยู่ที่ท้องถิ่นป่าหิมพานต์.  ฝ่ายน้องชาย
ของท่านก็ได้ลูก  ๑  คน.    เขาเห็นเด็กนั้นเติบโตขึ้น   จึงคิดว่า   เมื่อลูก
พี่ชายของเรายังมีชีวิตอยู่     สมบัติจักแบ่งเป็น ๒ ส่วน    เราจักฆ่าบุตร
ของพี่ชายเสีย.   จึงอยู่มาวันหนึ่ง   เขาได้ฆ่าเด็กนั้นถ่วงน้ำ.   ภรรยาของ
พี่ชายถามถึงลูกนั่นกะเขาผู้อาบน้ำ   แล้วมาว่าลูกของฉันไปไหน ?    เขา
ตอบว่า   มันเล่นน้ำในแม่น้ำ  ต่อมาฉันค้นหามันก็ไม่พบ  นางได้ร้องไห้
แล้วนิ่งเฉย.   พระโพธิสัตว์ทราบเหตุนั้น   แล้วคิดว่า   เราจักทำกิจนี้ให้
ปรากฏ    แล้วมาทางอากาศลงที่นครพาราณสี    นุ่งห่มผ้าเรียบร้อยแล้ว
ยืนที่ประตูเรือนของน้องชายนั้น  ไม่เห็นโรงทาน  จึงคิดว่า  แม้โรงทาน
อสัตบุรุษคนนี้ก็ให้พินาศไปแล้ว.   ฝ่ายน้องชายของท่านได้ทราบว่าท่าน
มาแล้ว   ก็มาหาไหว้พระมหาสัตว์แล้วให้ขึ้นปราสาท   ให้ฉันโภชนะอัน
ประณีต.  ในที่สุดแห่งภัตกิจฉันเสร็จ   ท่านนั่งอย่างสบาย  ถามว่า  เด็ก
ไม่ปรากฏ  เขาไปไหนหนอ.
         ตายแล้วครับ   ท่าน   น้องชายตอบ.
         ตายด้วยเหตุอะไร   ฤาษีซัก.