อรรถกถาปัพพชิตวิเหฐกชาดกที่  ๖

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่  ณ พระวิหารเชตวัน   ทรงปรารภการ
บำเพ็ญประโยชน์เพื่อชาวโลก จึงตรัสเรื่องนี้  มีคำเริ่มต้นว่า  ทุพฺพณฺณ-
รูปํ   ดังนี้.  เรื่องนี้จักมีแจ้งในกัณหชาดก.
         ก็ในคราวครั้งนั้น   พระศาสดาตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ไม่
ใช่แต่บัดนี้เท่านั้น       แม้ในชาติก่อนตถาคตก็บำเพ็ญประโยชน์แก่โลก
เหมือนกัน    แล้วได้ทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้ :-
         ในอดีตกาล     เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในนคร-
พาราณสี    พระโพธิสัตว์ได้เป็นท้าวสักกะ.  ครั้งนั้น.    วิชาธรคนหนึ่ง
ร่ายเวทย์มนต์แล้ว     เข้าไปในห้องมิ่งขวัญในเวลาเที่ยงคืน   ประพฤติ
ล่วงเกินกับพระอัครมเหสีของพระเจ้าพาราณสี.    ฝ่ายข้าหลวงของพระ-
นาง    ได้กราบทูลแด่พระราชา.     พระนางจึงเสด็จเฝ้าพระราชาเสียเอง
ทูลว่า  ข้าแต่สมมติเทพ   ชายคนหนึ่งเข้ามาในห้องมิ่งขวัญ ในเวลาเที่ยง
คืนข่มขืนหม่อมฉัน.
         พระราชา   ก็เธอจะสามารถทำเครื่องหมาย   คือสัญญาณอะไรไว้
ที่มันได้ไหม ?
         พระอัครมเหสี   สามารถพระเจ้าข้า.