๑๗๒    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๑๗๔
         พระนางทรงให้นำถาดใส่ชาด   คือชาติหิงคุมาได้    เมื่อเวลาชาย
คนนั้นมาในเวลากลางคืน   ร่วมอภิรมย์แล้วจะไป   ทรงประทับนิ้วทั้ง ๕
ไว้ที่หลัง  แล้วได้กราบทูลพระราชาแต่เช้าทีเดียว. พระราชาตรัสสั่งบังคับ
คนทั้งหลายว่า    สูเจ้าทั้งหลายจงไป    จงพากันตรวจดูทั่วทุกทิศแล้วจับ
ชายคนที่มีรอยชาดอยู่บนหลัง.       ฝ่ายวิชาธร   เมื่อทำอนาจารในเวลา
กลางคืนแล้ว        กลางวันก็ยืนขาเดียวนมัสการพระอาทิตย์อยู่ที่สุสาน.
ราชบุรุษทั้งหลายเห็นเขาแล้วจึงพากันล้อมไว้.    เขารู้ว่า   กรรมของเรา
ปรากฏแล้ว  จึงร่ายเวทย์เหาะไปทางอากาศ.   พระราชาทรงเห็นชายคน
นั้นแล้ว   จึงตรัสถามราชบุรุษทั้งหลายที่มาแล้วว่า    เธอทั้งหลายได้เห็น
ไหม ?
         ราชบุรุษ  ได้เห็นพระพุทธเจ้าข้า.
         พระราชา  มันชื่ออะไรล่ะ  คือใคร.
         ราชบุรุษ   เป็นบรรพชิต    พระพุทธเจ้าข้า.
         เพราะว่าเวลากลางคืนเขาทำอนาจาร แต่เวลากลางวันเขาอยู่โดย
เพศบรรพชิต.   พระราชาทรงกริ้วบรรพชิตทั้งหลายว่า  บรรพชิตเหล่านี้
กลางวันประพฤติโดยเพศสมณะ  แต่กลางคืนทำอนาจาร  แล้วทรงยืดถือ
ผิดๆ  จึงทรงให้ตีกลองประกาศว่า   สูเจ้าทั้งหลายจักต้องปฏิบัติตามพระ-
ราชโองการ  ในที่ ๆ ตนได้เห็นแล้ว  เห็นแล้วว่า  บรรพชิตทั้งหมด    จง
หนีไปจากอาณาจักรของเรา.     บรรพชิตทั้งหมด     จึงหนีไปจากแคว้น
หน้า ๑๗๓