จึงเสด็จลุกจากราชอาสน์   ประทับยืนที่ช่องพระแกล   เมื่อทรงเจรจากับ
ด้วยท้าวสักกะนั้นว่า   ดูก่อนมาณพ  เธอเป็นผู้มีรูปร่างงาม   แต่เหตุไฉน
จึงยืนถือบาตรและจีวรของสมณะผู้มีรูปร่างขี้เหร่พลางนมัสการอยู่ดังนี้
ได้ตรัสคาถาที่ ๑  ว่า :-
                        เธอผู้มีรูปร่างงาม แต่ให้สมณะรูปร่างขี้เหร่
           อยู่ข้างหน้า  ประคองอัญชลีนมัสการ   สมณะ
           รูปนั้นคือว่าเธอหรือเสมอกันกับเธอ      ขอจง
           บอกทั้งข้อของคนทั้งชื่อของผู้อื่น   คือสมณะ.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า  อริยวณฺณี   ได้แก่  รูปร่างสวยงาม.
บทว่า   เสยฺโย  นุ  เต  โส   ความว่า   บรรพชิตรูปร่างขี้เหร่รูปนั้นดียิ่ง
กว่าเธอหรือเสมอกับเธอ.   บทว่า  ปรสฺสตฺตโน  จ  ความว่า  พระราชา
ตรัสถามว่า   เธอจงบอกชื่อของผู้อื่นนั้นและของตนเถิด.
         ลำดับนั้น     ท้าวสักกเทวราชจึงตรัสกะพระราชานั้นว่า    ข้าแต่
มหาราช   ขึ้นชื่อว่าสมณะทั้งหลายย่อมเป็นผู้ควรเคารพ   เพราะเหตุนั้น
ข้าพเจ้าจึงไม่ได้เพื่อเรียกชื่อของท่าน     แต่ข้าพเจ้าจักบอกชื่อข้าพเจ้าแก่
ท่าน   แล้วตรัสคาถาที่ ๒ ว่า.
                        ข้าแต่มหาราช   ทวยเทพอุปัตติเทพ   จะ
           มีเอ่ยชื่อและโคตรของเทพทั้งหลาย   ผู้พร้อม