| เพรียงกัน ผู้ปฏิบัติตรงคือวิสุทธิเทพ แต่ |
| ข้าพเจ้าจะบอกชื่อของข้าพเจ้าแก่ท่าน ข้าพเจ้า |
| คือท้าวสักกะผู้เป็นจอมทวยเทพชาวไตรทศ. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สมคฺคตานุชฺชุคคาน เทวา ความ |
| ว่า อุปปัตติเทพทั้งหลาย จะไม่แตะต้องชื่อและโคตรของพระมหาขีณาสพ |
| ทั้งหลายผู้ชื่อว่าพร้อมเพรียงกันแล้ว เพราะพิจารณาสังขารทั้งมวลด้วย |
| อำนาจแห่งกิจตามความเป็นจริงแล้ว บรรลุอรหัตผลที่เป็นผลเลิศ และ |
| ผู้ชื่อว่าดำเนินไปตรงแล้ว เพราะดำเนินไปสู่พระนิพพานด้วยมรรค |
| มีองค์ ๘ ที่ตรง ผู้เป็นวิสุทธิเทพยอดเยี่ยมกว่าอุปปัตติเทพทั้งหลาย. |
| มีบทว่า อหญฺ จ เต นามเธยฺยํ ความว่า ก็แต่ว่าข้าพเจ้าจักบอกชื่อ |
| ของตนแต่ท่าน. |
| พระราชาทรงสดับคำนั้นแล้ว ได้ทูลถามถึงอานิสงส์ การนมัส- |
| การภิกษุด้วยคาถาที่ ๓ ว่า :- |
| ผู้ใดเห็นภิกษุผู้เข้าถึงจรณะ ให้ท่านผู้อยู่ |
| ข้างหน้าประคองอัญชลีนมัสการ ข้าแต่เทวราช |
| ข้าพระองค์ขอถามข้อความนี้กะพระองค์ ผู้นั้น |
| จุติจากโลกนี้ไปแล้ว จะได้รับความสุขอะไร ? |
| ท้าวสักกะตรัสตอบด้วยคาถาที่ ๔ ว่า :- |
๑๗๕
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๑๗๗ 