| ผู้ใดเห็นภิกษุผู้เข้าถึงจรณะ ให้ท่านอยู่ |
| ข้างหน้า แม้ประคองอัญชลีนมัสการอยู่ ผู้นั้น |
| จะได้รับการสรรเสริญในปัจจุบัน และจะไป |
| สวรรค์ เพราะร่างกายแตกดับไป. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ภิกฺขุํ ได้แก่ บุคคลผู้บริสุทธิ์เพราะ |
| ทำลายกิเลสได้แล้ว. บทว่า จรณูปปนฺนํ ความว่า ผู้เข้าถึงด้วยศีล |
| และจรณะ. บทว่า ทิฏฺเว ธมฺเม ความว่า ไม่ใช่ว่า จุติจากโลกนี้ |
| อย่างเดียวเท่านั้นจึงจะไปสวรรค์ ถึงในอัตภาพนี้ เขาก็ได้รับการสรร- |
| เสริญ คือประสบความสุขจากการสรรเสริญ. |
| พระราชา ทรงสดับเทวคาถาเรื่องของท้าวสักกะแล้ว ทำลายการ |
| เธอถือผิดได้ พอพระราชหฤทัย ได้ตรัสคาถาที่ ๕ ว่า :- |
| วันนี้บุญได้เกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์แล้วหนอ |
| ที่ข้าพระองค์ได้พบเห็นพระผู้เป็นเจ้า วาสวะ |
| ข้าแต่ท้าวสักกะข้าพระองค์เห็นพระภิกษุ และ |
| พระองค์แล้ว จะทำบุญหาน้อยไม่. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ลกฺขี คือบุญ ได้แก่ มิ่งขวัญ มี |
| คำอธิบายไว้ว่า วันนี้ปัญญาที่รู้วิบากของกุศลและอกุศล เกิดขึ้นแล้ว |
| แก่ข้าพระองค์ผู้ฟังพระดำรัสของพระองค์อยู่นั่นแหละ. บทว่า ยํ เป็น |