๑๗๖    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๑๗๘
                        ผู้ใดเห็นภิกษุผู้เข้าถึงจรณะ   ให้ท่านอยู่
           ข้างหน้า  แม้ประคองอัญชลีนมัสการอยู่  ผู้นั้น
           จะได้รับการสรรเสริญในปัจจุบัน    และจะไป
           สวรรค์   เพราะร่างกายแตกดับไป.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  ภิกฺขุํ  ได้แก่  บุคคลผู้บริสุทธิ์เพราะ
ทำลายกิเลสได้แล้ว.     บทว่า   จรณูปปนฺนํ    ความว่า   ผู้เข้าถึงด้วยศีล
และจรณะ.   บทว่า    ทิฏฺเ€ว   ธมฺเม   ความว่า  ไม่ใช่ว่า   จุติจากโลกนี้
อย่างเดียวเท่านั้นจึงจะไปสวรรค์   ถึงในอัตภาพนี้    เขาก็ได้รับการสรร-
เสริญ  คือประสบความสุขจากการสรรเสริญ.
         พระราชา ทรงสดับเทวคาถาเรื่องของท้าวสักกะแล้ว  ทำลายการ
เธอถือผิดได้  พอพระราชหฤทัย  ได้ตรัสคาถาที่ ๕ ว่า :-
                        วันนี้บุญได้เกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์แล้วหนอ
           ที่ข้าพระองค์ได้พบเห็นพระผู้เป็นเจ้า   วาสวะ
           ข้าแต่ท้าวสักกะข้าพระองค์เห็นพระภิกษุ  และ
           พระองค์แล้ว  จะทำบุญหาน้อยไม่.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า    ลกฺขี    คือบุญ   ได้แก่   มิ่งขวัญ    มี
คำอธิบายไว้ว่า    วันนี้ปัญญาที่รู้วิบากของกุศลและอกุศล   เกิดขึ้นแล้ว
แก่ข้าพระองค์ผู้ฟังพระดำรัสของพระองค์อยู่นั่นแหละ.  บทว่า  ยํ  เป็น
หน้า ๑๗๗