เพียงนิบาต.    บทว่า   ภูตปติมทฺทสํ   ความว่า  ข้าพระองค์ได้เห็นพระผู้
เป็นเจ้า.
         ท้าวสักกะทรงสดับคำนั้นแล้ว  เมื่อจะทรงสดุดีบัณฑิต   จึงตรัส
คาถาที่  ๖ ว่า:-
                        ควรคบหาผู้มีปัญญา   เป็นพหูสูต   คิดถึง
           เหตุการณ์มากมายโดยแน่แท้แล   ดูก่อนพระ-
           ราชา  พระองค์เห็นภิกษุและหม่อมฉันแล้ว จง
           ทรงทำบุญหาน้อยไม่.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   €านจินฺติตา   ความว่า   ผู้สามารถ
คิดถึงเหตุการณ์ได้มากมาย.
         พระราชา  ทรงสดับเทวดำรัสนั้นแล้ว  จึงตรัสคาถาสุดท้ายว่า :-
                        ผู้ไม่มักโกรธ      มีจิตเลื่อมใสเนืองนิตย์
           เป็นผู้ควรแก่การขอของแขกทุกคน       ข้าแต่
           จอมเทพ    ข้าพระองค์สะดับสุภาษิตแล้ว  จัก
           ทำลายมานะ  กราบไหว้ท่านผู้นั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น    บทว่า    สพฺพาติถียาจโยโค     ความว่า
บรรดาแขกทั้งหลายคืออาคันตุกะทั้งหลายที่มาแล้วทั้งหมด   คนเหล่านั้น