[๙๔๘]   สำหรับคนผู้ไม่มีกิเลสดุจเนิน      มีปกติ
           แสวงหาความสะอาดเป็นนิจ  บาปประมาณเท่า
           ปลายขนทราย  จะปรากฏแก่เขา  ประมาณเท่า
           กลีบเมฆทีเดียว.
         [๙๔๙]    ข้าแต่ท่านผู้ควรบูชายักษ์       ท่านรู้จัก
           ข้าพเจ้าแน่นอน     และท่านอนุเคราะห์ข้าพเจ้า
           ข้าแต่ท่านผู้ควรบูชายักษ์       ท่านจงตำหนิอีก
           เมื่อท่านเห็นโทษชนิดนี้ของเรา.
         [๙๕๐]   ข้าพเจ้าไม่ได้อาศัยสิ่งนั้นเลี้ยงชีพเลย  ทั้ง
           เราไม่ได้เป็นลูกจ้างท่าน  ข้าแต่ภิกษุ   ตัวท่าน
           เอง  ควรรู้กรรม   ที่เป็นเหตุให้ไปสู่สุคติ.
                         จบ   อุปสิงฆบุปผชาดกที่ ๗

อรรถกถาอุปสิงฆบุปผชาดกที่ ๗

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ  พระวิหารเชตวัน     ทรงปรารภ
ภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง  จึงตรัสเรื่องนี้  มีคำเริ่มต้นว่า   ยเมตํ   ดังนี้.
         ได้ยินว่า    ภิกษุรูปนั้น    เมื่อออกจากพระวิหารเชตวันไปอาศัย
อยู่ป่าแห่งใดแห่งหนึ่ง  ในโกศลรัฐ วันหนึ่ง  ลงไปสู่สระบัวเห็นดอกบัว