การดมนี้นั้นเป็นองค์ ๆ   หนึ่ง   ของการขโมย
           ท่านเป็นผู้ขโมยกลิ่น.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   เอกงฺคเมตํ   ความว่า  นั้นเป็นส่วน
ส่วนหนึ่ง.
         ลำดับนั้นพระโพธิสัตว์  จึงกล่าวคาถาที่ ๒  ว่า:-
                        เราไม่ลัก   เราไม่เด็ดดอกบัว   แต่เรายืน
           ดมอยู่ไกล ๆ  เมื่อเป็นเช่นนั้น   เหตุไรหนอ ?
           จึงกล่าวหาว่าเราเป็นผู้ขโมยกลิ่น.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   อารา   สิงฺฆามิ   ความว่า   เรายืน
ดมอยู่ไกล ๆ.   บทว่า   วณฺเณน  ได้แก่เหตุ.
         ขณะนั้นชายคนหนึ่งขุดเหง้าบัวและเด็ดดอกบุณฑริก  ในสระนั้น.
พระโพธิสัตว์เห็นเขาแล้ว   เมื่อจะเจรจากับเทพธิดานั้นว่า  ท่านกล่าวหา
เราผู้ยืนดมอยู่แต่ไกลว่าเป็นโจร   แต่เหตุไร   จึงไม่ว่าชายคนนั้น ?   จึง
กล่าวคาถาที่  ๓  ว่า:-
                        ชายคนนี้ใด  ขุดเหง้าบัว  เด็ดดอกบุณฑ-
           ริก  ชายคนนี้นั้น ผู้มีการงานเลอะเทอะอย่างนี้
           แต่เหตุไรจึงไม่มีใครว่า ?