๑๘๗    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๑๘๙
           ควรตำหนิไซร้  ใครหนอจะเป็นผู้ที่ท่านผู้เจริญ
           ควรสรรเสริญ ?
         [๙๕๕]   ของที่เหลือของราชสีห์     เสือโคร่งและ
           สัตว์ร้ายทั้งหลายมีอยู่    ท่านทั้งหลายเลี้ยงชีพ
           ด้วยอาหารที่เหลือนั้นนั่นเอง  พวกเราสำคัญว่า
           ท่านทั้งหลายเป็นผู้กินเดนเป็นปกติ.
         [๙๕๖]   ชนเหล่าใดให้ทานแก่สมณะพราหมณ์
           และวณิพกอื่นแล้ว      จึงบริโภคส่วนที่เหลือ
           ชนเหล่านั้นชื่อว่าเป็นผู้กินเดน.
                              จบ  วิฆาสาทชาดกที่  ๘
อรรถกถาวิฆาสาทชาดกที่  ๘
         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ บุปผาราม     ทรงปรารภภิกษุผู้มี
ศีลน่าเยาะเย้ย    แล้วตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า     สุสุขํ     วต     ชีวนฺติ
ดังนี้.
         ความย่อว่า        เมื่อภิกษุเหล่านั้นให้พระมหาโมคคัลลานเถระ
ยังปราสาทให้สั่นสะเทือนแล้วพากันสังเวชใจอยู่  ภิกษุทั้งหลายพากันนั่ง
กล่าวโทษที่ไม่ใช่คุณของภิกษุเหล่านั้น  ในโรงธรรมสภา.  พระศาสดา
หน้า ๑๘๘