| ควรตำหนิไซร้ ใครหนอจะเป็นผู้ที่ท่านผู้เจริญ |
| ควรสรรเสริญ ? |
| [๙๕๕] ของที่เหลือของราชสีห์ เสือโคร่งและ |
| สัตว์ร้ายทั้งหลายมีอยู่ ท่านทั้งหลายเลี้ยงชีพ |
| ด้วยอาหารที่เหลือนั้นนั่นเอง พวกเราสำคัญว่า |
| ท่านทั้งหลายเป็นผู้กินเดนเป็นปกติ. |
| [๙๕๖] ชนเหล่าใดให้ทานแก่สมณะพราหมณ์ |
| และวณิพกอื่นแล้ว จึงบริโภคส่วนที่เหลือ |
| ชนเหล่านั้นชื่อว่าเป็นผู้กินเดน. |
| จบ วิฆาสาทชาดกที่ ๘ |
| |
| อรรถกถาวิฆาสาทชาดกที่ ๘ |
| |
| พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ บุปผาราม ทรงปรารภภิกษุผู้มี |
| ศีลน่าเยาะเย้ย แล้วตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า สุสุขํ วต ชีวนฺติ |
| ดังนี้. |
| ความย่อว่า เมื่อภิกษุเหล่านั้นให้พระมหาโมคคัลลานเถระ |
| ยังปราสาทให้สั่นสะเทือนแล้วพากันสังเวชใจอยู่ ภิกษุทั้งหลายพากันนั่ง |
| กล่าวโทษที่ไม่ใช่คุณของภิกษุเหล่านั้น ในโรงธรรมสภา. พระศาสดา |