เป็นปกติ      แต่ท่านทั้งหลายไม่เป็นผู้กินเดน
           เป็นปกติ.
         พึงทราบวินิจฉัยในคาถานั้นต่อไป นกแก้วร้องเรียกคนเหล่านั้น
ว่า   กุณปาทา  ความว่า  ผู้กินซากศพ.
         คนเหล่านั้นได้ยินคำนั้นแล้วทั่วทั้งหมด      ได้พากันกล่าวคาถา
ที่   ๔  ว่า :-
                        พวกเราบวชได้   ๗   พรรษาแล้ว     เป็น
           เหมือนนกยูงอยู่กลางป่า    เลี้ยงชีพด้วยอาหาร
           ที่เป็นเดนเท่านั้น  ถ้าหากจะเป็นผู้ที่ท่านผู้เจริญ
           ควรตำหนิไซร้  ใครหนอจะเป็นผู้ที่ท่านผู้เจริญ
           สรรเสริญ ?
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   สิขณฺฑิโน   ความว่า    ประกอบ
ด้วยหงอน.   บทว่า     วิฆาเสเนว   ความว่า   พวกเขาเมื่อเลี้ยงชีวิตด้วย
อาหารที่เป็นเดนของราชสีห์และเสือโคร่งอย่างเดียวถึง  ๗  ปี  ตลอดกาล
เท่านี้    ถ้าหากเป็นผู้ที่ท่านผู้เจริญพึงตำหนิไซร้   ก็ใครเล่าจะเป็นผู้ที่ท่าน
ผู้เจริญควรสรรเสริญ.
         พระมหาสัตว์เมื่อให้คนเหล่านั้นสลดใจอยู่  จึงได้กล่าวคาถาที่  ๕
ว่า :-