คิดน้อย  และไปหากินไม่ไกล  จึงอ้วน.
         [๙๖๒]   เพราะว่าคนผู้มักน้อย    มีความสุขแบบ
           พระอริยเจ้า  ผู้คิดน้อย   มีประมาณอาหารที่รับ
           พอดีแล้ว  ย่อมมีพฤติกรรมที่อวดอ้างได้ดี.
                          จบ  วัฏฏกชาดกที่  ๙

อรรถกถาวัฏฏกชาดกที่  ๙

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ   พระวิหารเชตวัน    ทรงปรารภ
ภิกษุเหลวไหลรูปหนึ่ง   จึงตรัสเรื่องนี้    มีคำเริ่มต้นว่า   ปณีตํ   ดังนี้.
         พระศาสดาตรัสถามเธอว่า   ได้ทราบว่า    เธอเป็นคนเหลวไหล
จริงหรือ ?    เมื่อภิกษุนั้นกราบทูลว่า    จริงพระพุทธเจ้าค่ะ   จึงตรัสว่า
ดูก่อนภิกษุ  ไม่ใช่เฉพาะเวลานี้เท่านั้น   แม้เมื่อก่อนเธอก็เป็นคนเหลว
ไหลเหมือนกัน     ก็แหละเพราะเป็นผู้เหลวไหลนั่นเอง     เธอไม่อิ่มใน
ซากศพช้าง    ซากศพโค    ซากศพม้า   และซากศพคนทั้งหลายในเมือง
พาราณสี    จึงเข้าไปสู่ป่า   ด้วยคิดว่า    เราจักได้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป    ดังนี้แล้ว
จึงทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้  :-
         ในอดีตกาล     เมื่อพระจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในนคร
พาราณสี  พระโพธิสัตว์เกิดในกำเนิดนกกระจาบมีหญ้าและพืชที่หยาบ ๆ
เป็นอาหาร   อาศัยอยู่ในป่า.    ครั้งนั้น   ในเมืองพาราณสีมีกาเหลวไหล