มีอยู่แก่ผู้นั้น  เหตุนั้นผู้นั้นจึงชื่อว่า  มีความสุขแบบพระอริยเจ้าผู้คิดน้อย
ของผู้ประกอบด้วยความสุขเช่นนั้นนั้น.   บทว่า  สุสงฺคหิตปฺปมาณสฺส
ความว่า   ผู้มีประมาณแห่งอาหารที่รับไว้ด้วยดีแล้วอย่างนี้ว่า   เรากินแล้ว
จักสามารถย่อยได้ตลอดเวลาเพียงเท่านี้.      บทว่า    วุตฺตี   สุสมุทานิยา
ความว่า    ความเป็นไปแห่งชีวิตของบุคคลนี้   สามารถเพื่อจะอวดอ้างได้
คือเป็นไปได้ด้วยดีทีเดียว   หมายความว่า   เพื่อเกิดขึ้นโดยง่ายดาย.
         พระศาสดา  ครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว  ทรงประกาศ
สัจธรรมทั้งหลาย        แล้วทรงประชุมชาดกไว้    ในที่สุดแห่งสัจธรรม
ภิกษุผู้เหลวไหลตั้งอยู่ในโสดาปัตติผลแล้ว.   กาในครั้งนั้น  ได้แก่  ภิกษุ
ผู้เหลวไหลในบัดนี้   ส่วนนกกระจาบ   ได้แก่  เราตถาคตนั่นเอง.
                        จบ   อรรถกถาวัฏฏกชาดกที่  ๙