| [๙๖๗] ดูก่อนสหาย ถ้าแม้ว่า เธอชอบใจการ |
| แต่งขนที่ตกแต่งดีแล้วนี้ไซร้ เราจะให้ช่างทำ |
| ให้เธอ และแม้แก้วมณีเราก็จะให้เธอ. |
| [๙๖๘] เธอเท่านั้นแหละเหมาะกับแก้วมณี และ |
| ขนที่ตกแต่งดีแล้ว เราบอกเธอแล้วก็จะไปละ |
| การเห็นเธอเป็นที่รักของฉัน. |
| จบมณิชาดกที่ ๑๐ |
| |
| อรรถกถามณิชาดกที่ ๑๐ |
| พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ |
| ภิกษุผู้เหลวไหล จึงได้ตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า จิรสฺสํ วต |
| ปสฺสามิ ดังนี้. เรื่องปัจจุบันมีนัยดังกล่าวไว้แล้วในหนหลังนั่นแหละ. |
| พระองค์ทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก ดังต่อไปนี้. |
| ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในนคร |
| พาราณสี พระโพธิสัตว์เป็นนกพิราบอาศัยอยู่ที่รังนก บนโรงครัวหลัง |
| ใหญ่ ของเศรษฐีเมืองพาราณสี. ฝ่ายกาทำความคุ้นเคยกับนกพิราบ |
| นั้นแล้วอยู่ ณ ที่นั้นเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเรื่องทั้งหมดควรให้พิสดาร |
| เถิด. พ่อครัวถอนขนปีกของกาออกแล้วเอาแป้งทาปีกไว้ เจาะชิ้นกระ |
๒๐๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๒๐๒ 