เบื้องชิ้นหนึ่งสวมไว้ที่คอแล้วใส่ไว้ในรัง.  พระโพธิสัตว์มาจากป่าเห็นมัน
แล้ว   เมื่อจะทำการเยาะเย้ย   จึงกล่าวคาถาที่  ๑  ว่า:-
                        เป็นเวลานานหนอ    เราจึงจะเห็นสหาย
           ทัดทรงแล้วมณี   สหายของเรางามจริง    เพราะ
           การแต่งขนที่ช่างตกแต่งดีแล้ว.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า  มสฺสุกุตฺติยา  ความว่า   เพราะการ
ตกแต่งขนนี้.
         กาได้ฟังคำนั้นแล้ว   จึงกล่าวคาถาที่   ๒  ว่า :-
                        เราเป็นผู้ขวนขวายในการงานทั้งหลาย  จึง
           มีขนแข็งคล้ายเล็บงอกขึ้นใต้ปีก   นาน  ๆ  จึง
           จะได้ช่างกัลบก  วันนี้ได้ให้ช่างถอนแล้ว.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า    กมฺเม   สุพฺยาวโฏ   ความว่า   กา
กล่าวว่า ดูก่อนสหายเราเป็นผู้ขวนขวายในงานราชการทั้งหลาย เมื่อไม่
ได้โอกาสถอน   จึงได้มีขนแข็งเหมือนเล็บงอกขึ้นใต้ปีกคือรักแร้.   บทว่า
อหารยิ   ความว่า   วันนี้เราได้ให้ช่างถอนขนออกแล้ว.
         ในลำดับนั้น   พระโพธิสัตว์  จึงกล่าวคาถาที่  ๓  ว่า :-
                        เธอได้ช่างกัลบกที่หาได้ยากแล้ว  ได้ให้
           เขาถอนขนออกไปโดยวิธีใดหนอ    เธอจงให้