เจ้าอย่าสำคัญว่า   สิ่งนั่นข้าทำเล่น.   บทว่า  ปิหยสิ  ความว่า  ถ้าหากเจ้า
ต้องการแบบขน   ที่ข้าแต่งดีแล้วไซร้.
         พระโพธิสัตว์ได้ฟังคำนั้นแล้ว   จึงกล่าวคาถาที่  ๖ ว่า
                        เธอเท่านั้นแหละเหมาะกับแก้วมณี  และ
           ขนที่ตกแต่งดีแล้ว  เราบอกเธอแล้วก็จะไปละ
           การเห็นเธอเป็นที่รักของฉัน.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   มณินา  ความว่า   สำหรับแก้วมณี.
ปาฐะเป็นอย่างนี้ทีเดียวก็มี.   มีคำอธิบายไว้ว่า   สหายกาเอ๋ย  เจ้าเท่านั้น
แหละเหมาะสำหรับแก้วมณีนี้   และขนที่ตกแต่งแล้วนี้.  แต่การเห็นเธอ
นั่นเองเป็นที่รักของฉัน   เพราะฉะนั้นฉันบอกเธอแล้วก็จะไป.  ก็แหละ
นกพิราบครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว   ก็บินหนีเข้าป่าไป.     ส่วนกาถึงการสิ้น
ชีวิต   ณ  ที่นั้นนั่นเอง.
         พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มา    ทรงประกาศสัจ-
ธรรมทั้งหลาย แล้วจึงทรงประชุมชาดกไว้  ในที่สุดแห่งสัจธรรม    ภิกษุ
ผู้เหลวไหล   ดำรงอยู่แล้วในอนาคามิผล.     กาในครั้งนั้น  ได้แก่ภิกษุผู้
เหลวไหลในบัดนี้    ส่วนนกพิราบ  ได้แก่เราตถาคต    ฉะนั้นแล.
                             จบ  อรรถกถามณิชาดกที่  ๑๐