| เพื่อนที่เลวทรามกว่า. |
| [๙๘๑] เมื่อเป็นเช่นนั้น คนผู้ที่สูงส่ง แต่คบหา |
| คนที่ต่ำทราม จะเป็นคนเลว ว่าคนนั้นที่เดียว |
| จงดูพระยาเนื้อ คือมโนชะผู้สูงส่ง แต่คบหา |
| สัตว์ต่ำช้า คือสุนัขจิ้งจอก ถูกกำจัดด้วยกำลัง |
| ลูกศร. |
| [๙๘๒] คนผู้คบหาคนเลวทรามเป็นปกติ จะ |
| เสื่อมเสีย แค่ผู้คบหาคนเสมอกันเป็นปกติ |
| จะไม่เสื่อมเสียในกาลไหน ๆ ส่วนผู้คบหาคน |
| ที่ประเสริฐที่สุดอยู่ จะเข้าถึงเขาโดยเร็ว ด้วย |
| คุณความดี เพราะฉะนั้น คนควรคบแต่คนที่ |
| สูงกว่าตน. |
| จบ มโนชชาดกที่ ๒ |
| |
| อรรถกถามโนชชาดกที่ ๒ |
| พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน ทรงปรารภภิกษุ |
| ผู้คนหาสมาคมฝ่ายที่ผิดแล้ว จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า ยถา จาโป |
| นินฺนมติ ดังนี้. |
๒๑๖
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๒๑๘ 