| เพราะแบกหนัก ด้วยลูกศรที่แหลมคมที่ด้านหลัง. ลูกศรทะลุออกทาง |
| ด้านหน้าแล้ว วิ่งไปในอากาศ. สิงห์โตร้องว่า ข้าถูกยิงแล้ว. นาย |
| ขมังธนูยิงสิงห์โตนั้น สะบัดสายดังเหมือนสายฟ้า สุนัขจิ้งจอกได้ยิน |
| เสียงสิงห์โตและเสียงสายธนูแล้ว คิดว่า สหายของเราจักถูกนายขมัง |
| ธนูยิงให้ตายแล้ว ธรรมดาว่าความคุ้นเคยกับสัตว์ทั้งหลายที่ตายแล้ว |
| ย่อมไม่มี บัดนี้ เราจักไปที่อยู่ของเราตามปกตินั่นแหละ. เมื่อจะเจรจา |
| กับตัวเอง จึงได้กล่าวคาถา ๒ คาถาว่า :- |
| เพราะเหตุที่ธนูโก่ง และสายธนูสะบัด |
| ฉะนั้น มโนชะมฤคราชสหายของเรา ถูกฆ่า |
| แน่นอน. ช่างเถอะ วันนี้เราจะหลีกเข้าป่าที่ |
| เร้นลับไปตามสบาย เพื่อนเช่นนี้จะไม่มี เรา |
| ยังมีชีวิตอยู่ คงได้เพื่อนอีก. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยถา ความว่า ธนูโก่ง เพราะ |
| เหตุใด. บทว่า หญฺเต นูน ความว่า ถูกฆ่าแน่. บทว่า เนตาทิสา |
| ความว่า ธรรมดาสหายแบบนี้ คือสู้ตายแล้ว จะไม่มี. บทว่า ลพฺภา |
| ความว่า ธรรมดาว่าสหาย เรามีชีวิตอยู่อาจหาได้อีก. |
| ฝ่ายสิงห์โดยวิ่งไปด้วยความเร็วอย่างเอกทีเดียว สลัดให้ม้าตกลง |
| ที่ประตูถ้ำ แล้วตนเองก็ล้มลงตาย. ภายหลังญาติของมันพากันออกไปดู |
๒๑๙
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๒๒๑ 