ได้ขนานนามให้ท่านว่า      สุตนะ.       ท่านเติบโตแล้วได้รับจ้างเลี้ยงบิดา
มารดา เมื่อบิดาถึงแก่กรรมแล้ว  ก็เลี้ยงมารดา.  แต่ในเวลานั้น  พระเจ้า-
พาราณสีได้ทรงเป็นผู้มีพระทัยฝักใฝ่ในการล่าเนื้อ.      อยู่มาวันหนึ่ง
พระองค์เสด็จไปป่าไกลประมาณ  ๑ โยชน์   พร้อมด้วยบริวารจำนวนมาก
ตรัสสั่งให้บอกแก่ทุกคนว่า    ถ้าเนื้อหนีออกไปทางที่ผู้ใดยืนอยู่     ผู้นั้น
ถูกปรับสินไหม   ชื่อนี้.   อำมาตย์ทั้งหลายได้พากันกั้นซุ้มถวายพระราชา
ในที่ที่เป็นทางเดิน.     บรรดาเนื้อทั้งหลายที่ถูกพวกมนุษย์ล้อมที่อยู่ของ
เนื้อ  ไล่ให้ลุกออกไปด้วยก้อนดินและท่อนไม้   ละมั่งตัวหนึ่ง   วิ่งไปที่ที่
พระราชาประทับยืน.   พระราชาหมายพระทัยว่า  เราจักยิงมัน   แล้วได้
ทรงยิงลูกศรไป.    แต่เนื้อได้ศึกษามารยามาแล้ว    รู้ลูกศรที่บ่ายหน้ามา
อย่างสบายมาก.   จึงทำเป็นเหมือนต้องลูกศรล้มกลิ้งลง.    พระราชาทรง
เข้าพระทัยว่า   เนื้อถูกเรายิงแล้ว   จึงทรงวิ่งไปเพื่อต้องการจับ.   แต่เนื้อ
ลุกขึ้นวิ่งหนีไปโดยเร็วเหมือนลม.      พวกอำมาตย์เป็นต้น     ได้พากัน
เยาะเย้ยพระราชา.     พระองค์จึงทรงติดตามเนื้อไปทัน    ในเวลามันล้า
ทรงใช้พระขรรค์ฟันออกเป็น  ๒  ท่อน      คล้องไว้ที่ท่อนไม้ท่อนหนึ่ง
เป็นเหมือนคานหามเสด็จมา   ทรงแวะเข้าไปต้นไทรที่อยู่ใกล้ทาง   ด้วย
พระดำริว่า   เราจักพักผ่อนหน่อยหนึ่ง    แล้วทรงม่อยหลับไป     ก็ยักษ์
ชื่อมรรคเทพเกิดที่ต้นไทรนั้น    ได้สิทธิที่จะกินสัตว์ตัวที่เข้าไปใต้ต้นไม้
นั้น    จากสำนักท้าวเวสสุวัณ.     มันจับพระหัตถ์พระราชาผู้ทรงลุกขึ้น
แล้วกำลังจะเสด็จไปไว้   โดยขู่ว่า   หยุด  หยุด   ท่านเป็นภักษาหารของ
เราแล้ว.