พระราชาตรัสถามว่า   ท่านเป็นใคร ?
         เราเป็นยักษ์ผู้เกิดขึ้นที่นี้   ได้สิทธิกินคนและสัตว์ผู้เข้ามาในที่นี้
ยักษ์ตอบ.
         พระราชาทรงตั้งพระสติ   แล้วตรัสถามว่า   เจ้าจักกินเฉพาะวันนี้
หรือ ๆ จักกินเป็นประจำ.
         เมื่อได้ก็จักกินเป็นประจำ   มันตอบ.
         พระราชาตรัสว่า   วันนี้เจ้าจงกินเนื้อนี้   แล้วปล่อยเราไป  ตั้งแต่
พรุ่งนี้ไป  เราจะส่งคนมาให้ท่าน ๑ คน  พร้อมกับสำรับอาหาร ๑ สำรับ.
         ถ้าอย่างนั้นท่านอย่าลืมในวันที่ท่านไม่ได้ส่งคนมา     ข้าพเจ้าจะ
กินตัวท่านเอง ยักษ์พูดย้ำ  เราเป็นราชาเมืองพาราณสี ขึ้นชื่อว่า สิ่งไม่มี
ไม่มีสำหรับเรา   พระราชาตรัสรับรอง.
         ยักษ์รับปฏิญญา    แล้วได้ปล่อยพระองค์ไป.    พระองค์เสด็จเข้า
พระนคร   แล้วตรัสบอกข้อความนั้นแก่อำมาตย์   ผู้แจ้งความ  คือโฆษก
คนหนึ่ง   แล้วตรัสถามว่า   บัดนี้    เราควรจะทำอย่างไร ?
         อำ.   ข้าแต่สมมติเทพ   พระองค์ทรงทำการกำหนดวันหรือไม่ ?
         รา.   ไม่ได้ทำ.
         อำ.   พระองค์ทรงทำสิ่งที่ไม่สมควร        แม้เมื่อเป็นเช่นนั้น
พระองค์อย่าได้ทรงคิด  คนในเรือนจำมีอยู่มาก.