โพ.   ข้าแต่สมมติเทพ   พระขรรค์ของใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท.
         รา.   จักมีประโยชน์อะไรด้วยพระขรรค์นี้ ?
         โพ.   ข้าแต่สมมติเทพ   ยักษ์ทั้งหลายกลัวพระขรรค์   แม้มนุษย์
ทั้งหลาย   ก็กลัวพระขรรค์เหมือนกัน.
         รา.   ควรจะได้อะไรอย่างอื่นอีก ?
         โพ.   ข้าแต่สมมติเทพ        เครื่องต้นเต็มพระสุวรรณภาชน์ของ
พระองค์.
         รา.   เพราะเหตุไร   พ่อคุณ.
         โพ.   ข้าแต่สมมติเทพ     เพราะว่า    ธรรมดาการนำโภชนาหาร
ที่เลว ๆ บรรจุถาดดิน   คือกระเบื้องไป    ไม่สมควรแก่ชายชาติบัณฑิต
ผู้เช่นกับข้าพระพุทธเจ้า.
         พระราชาตรัสสั่งว่าแล้ว    พ่อคุณ    ทรงประทานทุกอย่าง   แล้ว
ทรงมอบให้คนรับใช้พระโพธิสัตว์ไป.   พระโพธิสัตว์ทูลว่า  ข้าแต่สมมติ-
เทพ     ขอพระองค์อย่าทรงกลัว     วันนี้ข้าพระพุทธเจ้าจักทรมานยักษ์
ทำความสวัสดีแต่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท     แล้วจึงจะมา.   ถวายบังคม
พระราชา    แล้วให้คนถือเครื่องอุปกรณ์ไป ณ ที่นั้น    ให้คนทั้งหลาย
ยืนอยู่ไม่ไกลต้นไม้       สวมฉลองพระบาททองคำขัดพระขรรค์     กั้น
เศวตรฉัตรบนศีรษะ  ถือภัตตาหารบรรจุถาดทองคำไปยังสำนักของยักษ์.