ไซร้   ภายหลังเมื่อเราถูกกินอย่างนี้     แล้วคนอื่นผู้จะนำภิกษาหารมาให้
ท่าน   จักหาได้ยากมากในที่นี้.   เพราะเหตุไร ?   เพราะคนอื่นที่เป็นคน
ฉลาดเช่นกับเรา    ในเมืองพาราณสีไม่มี.    แต่เมื่อเราถูกกินแล้ว    คน
ทั้งหลายก็จะพูดว่า   ยักษ์กินคนชื่อสุตนะ  มันไม่ละอายใจต่อใครคนอื่น
เลย.   ท่านก็จักไม่ได้คนนำภัตตาหารมาให้.   เมื่อเป็นเช่นนั้น   เริ่มต้น
แต่นี้ไป   โภชนาหารจักเป็นสิ่งที่หาได้ยากสำหรับท่าน.    ฝ่ายท่านก็จัก
จับพระราชาของเราไม่ได้.   เพราะเหตุไร ?  เพราะการยืนอยู่นอกต้นไม้
แต่ถ้าท่านรับประทานภัตตาหารนี้     แล้วจักส่งเราไปไซร้     เราก็จักทูล
พระราชาให้ทรงสั่งภัตตาหารประจำแก่ท่าน.       เราแม้ตนเองก็จักไม่ให้
ท่านกิน.   เพราะว่า   เราจักไม่ยืนอยู่ในสำนักของท่าน   จักยืนบนฉลอง
พระบาท    ทั้งจักไม่ยืนใต้ร่มไม้ของท่าน.    เราจักยืนใต้ร่มฉัตรของตน
เท่านั้น.    แต่ถ้าท่านจักต่อสู้กับเรา    เราก็จักใช้พระขรรค์นี้     ฟันท่าน
ออกเป็น  ๒  ท่อน    เพราะวันนี้     เราเป็นผู้เตรียมตัวแล้ว     จึงมาเพื่อ
ประโยชน์นี้เท่านั้น.  ได้ทราบว่า  พระมหาสัตว์ขู่ยักษ์นั้นอย่างนี้.
         ยักษ์สังเกตเห็นว่า   มาณพพูดถูกแบบ    มีจิตเลื่อมใส    ได้กล่าว
คาถา ๒ คาถา   ว่า :-
                        ดูก่อนสุตนะ  ประโยชน์ตามที่ท่านพูดถึง
           ย่อมเจริญแก่เราทีเดียว    เราอนุญาตแล้ว  ท่าน
           จงไปหามารดาโดยสวัสดีเถิด      ดูก่อนมาณพ