[๙๙๕]   เจ้าจงไปเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่า  ที่อาศัยอยู่
           ที่ซอกเขาเถิด    ข้าอนุญาตเจ้าแล้ว    เจ้าจะไป
           พบญาติทั้งหลาย  โดยสวัสดี.
         [๙๙๖]   ดูก่อนนายพราน เจ้าก็จงบรรเทิงใจพร้อม
           ด้วยญาติทั้งมวลเหมือนกันเถิด    เราก็จักเลี้ยง
           พ่อแม่ผู้แก่เฒ่า    แล้วอาศัยอยู่ที่ซอกเขา.
                               จบ  คิชฌชาดกที่  ๔

อรรถกถาคิชฌชาดกที่  ๔

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ  พระวิหารเชตวัน      ทรงปรารภ
ภิกษุผู้เลี้ยงมารดา   จึงตรัสเรื่องนี้  มีคำเริ่มต้นว่า   เต  กถํ  นุ  กริสฺสนฺติ
ดังนี้.   เรื่องจักมีชัดแจ้งในสามชาดก.
         ในอดีตกาล     เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในนคร-
พาราณสี  พระโพธิสัตว์เกิดในกำเนิดแร้ง  เติบโตแล้วให้พ่อแม่ผู้แก่เฒ่า
ตาเสื่อมคุณภาพแล้ว  สถิตอยู่ที่ถ้ำเขาคิชฌกูฏ  นำเนื้อโคเป็นต้นมาเลี้ยง.
เวลานั้นในเมืองพาราณสี   นายพรานคนหนึ่งดักบ่วงแร้งโดยไม่กำหนด
เวลาไปดูไว้ที่ป่าช้า     อยู่มาวันหนึ่งพระโพธิสัตว์     เมื่อแสวงหาเนื้อโค
ได้เข้าไปป่าช้า  เขาติดบ่วงไม่ได้คิดถึงตน  ระลึกถึงแต่พ่อแม่ผู้แก่เฒ่าแล้ว
บ่นไปว่า  พ่อแม่ของเราจักอยู่ไปได้อย่างไรหนอ ?  ไม่รู้ว่าเราติดบ่วงเลย