| [๑๐๐๑] สหายผู้เที่ยวหากินตามฝั่ง ท่อนหาง |
| จักเป็นของเจ้า แต่ท่อนหัวจักเป็นของผู้เที่ยว |
| หากินในน้ำลึก ส่วนอีกท่อนกลางนี้ จักเป็น |
| ของผู้ตัดสิน. |
| [๑๐๐๒] ถ้าเราไม่วิวาทกันไซร้ ท่อนกลางก็จัก |
| เป็นอาหารไปได้นานวัน แต่เพราะวิวาทกัน |
| สุนัขจิ้งจอกจึงนำเอาปลาตะเพียนแดง ที่ไม่ใช่ |
| หัวไม่ใช่หางไป คือท่อนกลาง. |
| [๑๐๐๓] วันนี้ฉันเห็นผัวมีอาหารเต็มปาก จึงชื่น |
| ใจเหมือนกษัตริย์ได้ราชสมบัติ เป็นพระราชา |
| แล้วพึงทรงชื่นชมก็ปานกัน. |
| [๑๐๐๔] พี่เป็นสัตว์เกิดบนบก ไฉนหนอ จึงจับ |
| ปลาในน้ำได้ ดูก่อนพี่ร่วมชีวิต พี่ถูกฉันถาม |
| แล้ว ขอจงบอกฉันว่าพี่ได้มาอย่างไร ? |
| [๑๐๐๕] คนทั้งหลายผ่ายผอม เพราะวิวาทกัน |
| มีความสิ้นทรัพย์ก็เพราะวิวาทกัน นาก ๒ ตัว |
| พลาดปลาชิ้นนี้ เพราะทะเลาะกัน แม่งามงอน |
| เจ้าจงกินปลาตะเพียนแดงเถิด. |
๒๔๑
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๒๔๓ 