[๑๐๐๖]   ในหมู่มนุษย์   ข้อพิพาทกันเกิดขึ้น  ณ  ที่
           ใด  พวกเขาจะวิ่งหาผู้พิพากษา  เพราะผู้พิพาก-
           ษาเป็นผู้แนะนำพวกเขา   ฝ่ายพวกเขาก็จะเสีย
           ทรัพย์ ณ ที่นั้น  เหมือนนาก  ๒  ตัวนั่นเอง แต่
           คลังหลวงเจริญขึ้น.
                                   จบ  ทัพพปุปผชาดกที่  ๕

อรรถกถาทัพพปุปผชาดกที่  ๕

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ  พระวิหารเชตวัน       ทรงปรารภ
พระอุปนันทศากยบุตร   แล้วจึงตรัสเรื่องนี้   มีคำเริ่มต้นว่า   อนุตีรจารี
ภทฺทนฺเต   ดังนี้.
         ดังจะกล่าวโดยย่อ   ท่านบวชในพระศาสนาแล้ว    ละคุณธรรมมี
ความปรารถนาน้อยเป็นต้น ได้เป็นผู้มีความทะยานอยากมาก.    ในวันเข้า
พรรษาท่านยึดครองวัดไว้  ๒, ๓ วัด  คือวางร่มหรือรองเท้าไว้วัดหนึ่ง ไม้-
เท้าคนแก่หรือหม้อน้ำไว้อีกวัดหนึ่ง  ตนเองก็อยู่วัดหนึ่ง. ท่านจำพรรษาที่
วัดในชนบทวัดหนึ่ง   สอนปฏิปทาอันเป็นวงศ์ของพระอริยเจ้า   ที่แสดง
ถึงความสันโดษในปัจจัย   แก่ภิกษุทั้งหลายแจ่มชัดเหมือนยกพระจันทร์
ขึ้นในอากาศก็ปานกันว่า  ธรรมดาภิกษุควรเป็นผู้มักน้อย.  ภิกษุทั้งหลาย
ได้ฟังคำนั้นแล้ว   พากันทิ้งบาตรและจีวรที่น่าชอบใจ    รับเอาบาตรดิน-