๒๔๕    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๒๔๗
เกิดแพ้ท้องแล้วฉันอยากกินเนื้อที่ยังมีเลือดสด ๆ อยู่.     สุนัขจิ้งจอกตัวผู้
บอกว่า    น้องอย่าท้อใจ    พี่จักนำมาให้น้องให้ได้     จึงเดินไปริมฝั่งน้ำ
ถูกเถาวัลย์คล้องขา   จึงได้เดินไปตามฝั่งนั่นเอง.    ขณะนั้น  นาก  ๒  ตัว
คือตัวหนึ่งเที่ยวหากินน้ำลึกเป็นปกติ ส่วนตัวหนึ่งเที่ยวหากินตามฝั่งเป็น
ปกติ    กำลังเสาะแสวงหาปลา    ได้หยุดยืนอยู่ที่ตลิ่ง.     บรรดานาก ๒
ตัวนั้น   ตัวเที่ยวหากินน้ำลึก  เห็นปลาตะเพียนแดงตัวใหญ่   จึงดำน้ำไป
โดยเร็วคาบทางปลาไว้ได้.     แต่ปลาแรงมากฉุดนากไป.    นากตัวที่เที่ยว
หากินน้ำลึกจึงเจรจาตกลงกับนากอีกตัวหนึ่งว่า      ปลาตัวใหญ่จักพอกิน
สำหรับเราทั้ง  ๒  มาเถอะ     จงเป็นสหายผู้ร่วมงานของเรา      แล้วกล่าว
คาถาที่ ๑ ว่า :-
                        ดูก่อนสหายนาก ผู้เที่ยวหากินตามฝั่ง  ขอ
           ท่านจงมีความเจริญ  จงตามฉันมาเถิด  ฉันคาบ
           ปลาตัวใหญ่ไว้     แล้วมันลากฉันไปด้วยกำลัง
           เร็ว.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   สหายมนุธาว  มํ   ความว่า  สหาย
จงตามฉันมา.     อักษรท่านกล่าวไว้ด้วยอำนาจสนธิ.    มีคำอธิบายว่า
ขอสหายจงตามฉันมาคาบท่อนหางไว้       เหมือนฉันไม่ท้อถอยเพราะ
การจับปลาตัวนี้   ฉะนั้น.
หน้า ๒๔๖