ในชาติก่อน    เธออาศัยหญิงนี้กำลังจะตายเพราะโรคเจตสิก    ได้อาศัย
บัณฑิตจึงได้ชีวิตไว้   แล้วทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก ดังต่อไปนี้:-
         ในอดีตกาล      เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในนคร
พาราณสี  พระโพธิสัตว์กำเนิดในตระกูลพราหมณ์.   ญาติทั้งหลายได้ตั้ง
ชื่อเขาว่า  เสนกกุมาร.   เขาเติบโตแล้วได้เรียนศิลปะทุกชนิด   ในเมือง
ตักกศิลาจบแล้วก็กลับเมืองพาราณสี ได้เป็นอำมาตย์  ผู้ถวายอรรถธรรม
พระเจ้ามัทวะ.   ท่านถูกคนทั้งหลายเรียกว่า   เสนกบัณฑิต   รุ่งโรจน์ทั่ว
ทั้งนคร เหมือนดวงจันทร์และดวงอาทิตย์.  ครั้งนั้น  บุตรของราชปุโรหิต
มาเฝ้าในหลวง    เห็นอัครมเหสีของพระราชา    ผู้ทรงพระรูปโฉมสูงส่ง
ทรงประดับเครื่องทรงครบถ้วน   มีจิตปฏิพัทธ์ไปบ้านแล้วนอนอดอาหาร
ถูกเพื่อนฝูงถามจึงบอกเนื้อความนั้น.  พระราชาตรัสถามว่า  ไม่เห็นบุตร
ของปุโรหิต ไปไหนเล่า ? ได้ทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว    จึงตรัสสั่งให้
เขาเข้าเฝ้า  แล้วตรัสว่า  ฉันจะมอบให้ท่าน ๗ วัน   จะเอาพระอัครมเหสี
นี้ไปไว้ที่บ้าน  ๗  วัน   ในวันที่  ๘  จึงนำมาส่ง.  เขารับพระบรมราช-
โองการแล้ว   นำอัครมเหสีไปบ้านร่วมอภิรมย์กับพระนาง.  บุตรปุโรหิต
และอัครมเหสีนั้น     ต่างก็มีจิตรักใคร่กันพากันหนีไปทางประตูยอดนั้น
เอง   โดยไม่ให้ใครรู้   ได้ไปที่แว่นแคว้นของพระราชาองค์อื่น.   ใคร ๆ
ก็ไม่รู้ที่ที่คนทั้ง ๒  ไปแล้ว  ไม่มีร่องรอย  เป็นเสมือนทางที่เรือผ่านไป
แล้วฉะนั้น.        ถึงพระราชาทรงให้ตีกลองป่าวประกาศไปในพระนคร
ค้นหาโดยประการต่าง ๆ   ก็ไม่รู้ที่ที่เขาไป.   ต่อมาพระองค์ทรงเกิดความ