คนทั้งหลายไม่รักษาคำที่พูดไว้   คำที่พูด
           ที่เปล่งออกไปนั้นไม่มีผล  และผู้ใดให้ปฏิญ-
           ญาไว้แล้ว ก็บั่นทอนความโลภได้ การบั่นทอน
           ความโลภของผู้นั้นนั้น  เป็นสิ่งที่ทำได้ยากกว่า
           การกลืนดาบและการให้ปฎิญญานั้น  เหตุอย่าง
           อันทุกอย่างเป็นสิ่งที่ทำได้ง่าย     ข้าแต่พระเจ้า
           มคธ   ขอพระองค์โปรดทรงทราบอย่างนี้เถิด.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   ทตฺวา   ความว่า   ให้ปฏิญญาไว้ว่า
เราจะให้สิ่งของชื่อโน้น.   บทว่า  อวากยิรา   มีคำอธิบายไว้ว่า  บุคคลเมื่อ
ให้ข้อความที่ได้ปฏิญญาไว้แล้วนั้น   บั่นทอนคือทำลายความโลภทิ้งใน
เพราะปฏิญญานั้น   และพึงให้สิ่งของนั้น.  บทว่า  ตโต   ความว่า   การ
บั่นทอนคือการให้สิ่งของนั้นนั่นแหละ    ทำได้ยากกว่าการกลืนดาบและ
การพูดว่าจะให้สิ่งของชื่อนั้นแก่ท่านนั้น.
         แม้เมื่อพระราชาทรงสดับคำนั้นแล้ว   ทรงปริวิตกอยู่ว่า   เราพูด
ก่อนแล้วว่า    เราจะให้พระเทวีแก่บุตรปุโรหิต    ก็ได้ให้พระเทวี   ทำให้
สมแก่การพูดแล้ว   เราได้ทำกรรมที่ทำได้ยากแล้วหนอ   ความเศร้าโศก
เบาบางลงกว่าเดิม.  ลำดับนั้น  พระองค์ได้มีพระปริวิตกว่า    คนอื่นที่ชื่อ
ว่าเป็นผู้ฉลาดกว่าเสนกบัณฑิตไม่มี   เราจักถามปัญหานี้กะเสนกบัณฑิต
นั่น.   ลำดับนั้น  พระองค์เมื่อตรัสถามปัญหา จึงตรัสคาถาที่  ๕ ว่า :-