| เพื่ออะไร การไม่เศร้าโศกนี้ เป็นสิ่งที่ทำได้ยากกว่า การกลืนดาบ กว่า |
| การพูดว่าเราจะให้สิ่งของชื่อนี้แก่ท่าน และกว่าการให้สิ่งของนั้น พระ- |
| มหาสัตว์กราบทูลให้พระราชาทรงรับทราบด้วยประการอย่างนี้. เพราะ |
| ว่า ครั้นให้ทานแล้ว เจตนาในกาลต่อมาจะเป็นสิ่งที่ควรแก่ความเชื่อ |
| ได้ยาก ความที่อปรเจตนานั้นควรแก่ความเชื่อได้ยาก เป็นของทำได้ยาก |
| พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงแสดงไว้แล้ว แม้ในเวสสันดร. สมจริงตามที่ |
| ตรัสไว้ว่า :- |
| พระมหาสัตว์ทรงถือธนู แล้วทรงคาด |
| พระขรรค์ไว้เบื้องซ้าย ทรงนำพระราชโอรส |
| และพระราชบิดา ของพระองค์ออกไป เพราะ |
| ว่า คนฆ่าบุตรก็เป็นทุกข์ ข้อที่พระราชกุมาร |
| และพระราชบิดาทั้งหลาย เดือดร้อนมีทุกข์ |
| เป็นรูป นั้นไม่ใช่ฐานะที่เป็นไปได้. และใครรู้ |
| ธรรมของสัตบุรุษแล้ว แต่ให้ทานแล้วก็เดือด |
| ร้อนในภายหลัง. |
| ฝ่ายพระราชาแล ครั้นทรงสดับคำของพระโพธิสัตว์แล้ว ทรง |
| กำหนดว่า เราให้พระราชเทวีแก่บุตรปุโรหิต ด้วยดวงใจของตนนั่นเอง |
| แต่ไม่อาจจะทรงไว้ซึ่งดวงใจของตนได้ เศร้าใจ ลำบากใจอยู่ ข้อนี้ไม่ |
๒๖๒
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๒๖๔ 