พราหมณ์       ที่ตนจงให้ทรัพย์ของท่านได้แต่
           เพียงนี้    วางใกล้เท้า   แล้วจงรับเอาไปยังที่อยู่
           ของท่านเถิด.
                           จบ  เสนกชาดกที่  ๗

อรรถกถาเสนกชาดกที่  ๗

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ   พระวิหารเชตวัน    ทรงปรารภ
พระปัญญาบารมีของพระองค์   จึงตรัสเรื่องนี้   มีคำเริ่มต้นว่า  วิพฺภนฺต-
จิตฺโต   ดังนี้.   เรื่องปัจจุบันจักมีแจ่มแจ้งในอุปมังคชาดก.
         ในอดีตกาล   พระราชาทรงพระนามว่า  ชนก   ครองราชสมบัติ
อยู่ในนครพาราณสี.    ครั้งนั้น   พระโพธิสัตว์เกิดในตระกูลพราหมณ์.
เหล่าญาติได้ขนานนามท่านว่า   เสนกะ.   ท่านเติบโต   แล้วเรียนศิลปะ
ทุกอย่างที่เมืองตักกศิลา  แล้วกลับมาเฝ้าพระราชาที่นครพาราณสี. พระ-
ราชาทรงสถาปนาท่านไว้ในตำแหน่งอำมาตย์     และทรงเพิ่มยศยิ่งใหญ่
ให้ท่าน.   ท่านได้ถวายอรรถธรรมแก่พระราชาเนื่อง ๆ.   ท่านเป็นผู้สอน
ธรรมที่มีถ้อยคำไพเราะ   ให้พระราชาทรงดำรงอยู่ในเบญจศีล   แล้วให้
ทรงดำรงอยู่ในปฏิปทาที่ดีงามนี้    คือในทาน  ในอุโบสถกรรม   และใน
ศีลธรรมบถ ๑๐ ข้อ.    สมัยนั้น    ได้เป็นเหมือนเวลาที่พระพุทธเจ้า
เสด็จอุบัติขึ้นในสากลรัฐ.      พระมหาสัตว์ไปที่ท่ามกลางแท่นที่อบอวล