๗.   ผู้ได้ฌานไม่อิ่มด้วยวิหารสมาบัติ   คือการเข้าฌาน.
         ๘.   พระเสขบุคคลไม่อิ่มด้วยการหมดเปลืองในการให้ทาน.
         ๙.   ผู้มักน้อยไม่อิ่มด้วยธุดงค์คุณ.
        ๑๐.  ผู้เริ่มความเพียรแล้วไม่อิ่มด้วยการปรารภความเพียร.
        ๑๑.  ผู้แสดงธรรม   คือนักเทศน์ไม่อิ่มด้วยการสนทนาธรรม.
        ๑๒.  ผู้กล้าหาญไม่อิ่มด้วยบริษัท.
        ๑๓.  ผู้มีศรัทธาไม่อิ่มด้วยการอุปัฏฐากพระสงฆ์.
        ๑๔.  ทายกไม่อิ่มด้วยการบริจาค.
        ๑๕.  บัณฑิตไม่อิ่มด้วยการฟังธรรม.
        ๑๖.  บริษัท ๔  ไม่อิ่มในการเฝ้าพระพุทธเจ้า.
         ถึงนางพราหมณีนั้น   ก็ไม่อิ่มด้วยเมถุนธรรม   ต้องการจะสลัด
พราหมณ์นั้นให้ออกไป   แล้วทำบาปกรรม   วันหนึ่ง   นอนกลุ้มใจอยู่
เมื่อพราหมณ์ถามว่า     แม่มหาจำเริญ     มีเรื่องอะไรหรือ ?    จึงพูดว่า
พราหมณ์เจ้าขา    ฉันไม่อาจจะทำงานในบ้านของท่าน     คือทำไม่ไหว
ขอท่านจงไปนำเอาทาสหญิง   ทาสชายมา.
         พราหมณ์    แม่มหาจำเริญ        ทรัพย์ของเราไม่มี   ฉันจะให้
อะไรเขา   แล้วจึงจะนำทาสหญิงทาสชายมาได้.
         พราหมณ์   เที่ยวขอเสาะหาทรัพย์   แล้วนำมาสิ.