พราหมณ์  แม่มหาจำเริญ      ถ้าอย่างนั้น เธอจงเตรียมสะเบียง
ให้ฉัน.
         นางจึงเตรียมข้าวตูก้อนข้าวตูผง  บรรจุเต็มไถ้หนังแล้ว  ได้มอบ
ให้พราหมณ์ไป.  ฝ่ายพราหมณ์เมื่อเที่ยวไปในหมู่บ้านนิคมและราชธานี
ทั้งหลาย ได้เงิน  ๗๐๐ กหาปณะ  เห็นว่า  พอแล้ว  เงินเท่านี้สำหรับเรา
เพื่อเป็นค่าทาสชายและทาสหญิง    แล้วก็กลับมาบ้านของตน     มาถึงที่
แห่งหนึ่ง   เป็นสถานที่มีน้ำสะดวกสบาย    จึงแก้ไถ้ออกกินข้าวตู   แล้ว
ไม่ได้ผูกปากไถ้เลย  ลงไปดื่มน้ำ.   งูเห่าหม้อตัวหนึ่ง  ได้กลิ่นข้าวตู   จึง
เลื้อยเข้าขดตัวนอนกินข้าวตูอยู่.    พราหมณ์มาแล้ว   ไม่ได้มองดูภายใน
ไถ้  ผูกไถ้แล้วแบกขึ้นบ่าไป.   เทวดาผู้เกิดบนต้นไม้ต้นหนึ่ง  ในระหว่าง
ทางยืนอยู่ที่ค่าคบต้นไม้  พูดว่า  ดูก่อนพราหมณ์  ถ้าท่านพักระหว่างทาง
ท่านจักตายเอง    แต่ถ้าวันนี้     ท่านไปถึงบ้าน    ภรรยาของท่านจักตาย
แล้วก็หายไป.    เขามองดูอยู่ไม่เห็นเทวดา    กลัวถูกภัย    คือความตาย
คุกคาม    จึงร้องไห้คร่ำครวญไปถึงประตูพระนครพาราณสี.    ก็วันนั้น
เป็นวันอุโบสถ   ๑๕   ค่ำ        เป็นวันที่พระโพธิสัตว์นั่งแสดงธรรมบน
ธรรมาสน์ที่เขาตกแต่งแล้ว     มหาชนพากันถือของหอมและดอกไม้เดิน
ไปฟังธรรมกถากันเป็นพวก ๆ.     พราหมณ์เห็นเขา    จึงถามว่า    ท่าน
ทั้งหลายไปไหนกัน  พ่อคุณ ?  เมื่อเขาบอกว่า  ดูก่อนพราหมณ์  วันนี้
เสนกบัณฑิตจะแสดงธรรมด้วยเสียงไพเราะตามพุทธลีลา     ท่านไม่รู้