พระโพธิสัตว์   ครั้นได้ยินคำนั้น  แล้วจึงกล่าวคาถาที่ ๘ ว่า :-
                        บัณฑิตทั้งหลายจะไม่รับค่าจ้าง     เพราะ
           คาถาทั้งหลายที่ไพเราะที่ตนกล่าวดีแล้ว ดูก่อน
           พราหมณ์         ท่านจงให้ทรัพย์ของท่านได้แต่
           เพียงนี้    วางใกล้เท้า    แล้วจงรับเอาไปยังที่อยู่
           ของตนเถิด.
         บรรดาบทเหล่านั้น    บทว่า    เวตฺตนํ   ได้แก่    สินจ้าง.     อีก
อย่างหนึ่ง ปาฐะก็เป็น  เวตนํ  นี้เหมือนกัน.  บทว่า  อิโตปิ  เต  พฺราหฺมณ
ความว่า   ดูก่อนพราหมณ์  ท่านจงให้ทรัพย์ของท่านแต่แทบเท้าของเรา.
บทว่า   วิตฺตํ   อาทาย   ตฺวํ   คจฺฉ  มีเนื้อความว่า   ท่านจงถือเอาทรัพย์
จำนวนอื่นอีก  ๓๐๐  กหาปณะจากทรัพย์จำนวน  ๗๐๐  นี้     รวมเป็น
๑,๐๐๐  กหาปณะ   แล้วไปที่อยู่ของตนเถิด.
         ก็แหละ    พระมหาสัตว์ครั้นพูดอย่างนี้      แล้วก็ให้กหาปณะแก่
พราหมณ์เต็มพันแล้วถามว่า พราหมณ์      ใครส่งท่านมาหาขอทรัพย์ ?
         พ.  ภรรยาของผม  ท่านบัณฑิต.
         ม.  ก็ภรรยาของท่าน   แก่หรือสาว ?
         พ.  สาว  ท่านบัณฑิต.
         ม.  ถ้าอย่างนั้น   เขาคงประพฤติอนาจารกับชายอื่น   จึงส่งท่าน