ไป    ด้วยหมายใจว่า    จักได้ประพฤติอนาจารปลอดภัย    พระมหาสัตว์
บอกว่า   ถ้าหากท่านนำกหาปณะเหล่านี้ไปถึงเรือนแล้วไซร้   นางจักให้
กหาปณะที่ท่านได้มาด้วยความลำบากแก่ชู้ของตน.   เพราะฉะนั้น   ท่าน
อย่าตรงไปบ้านทีเดียว   ควรเก็บกหาปณะไว้ที่ควงไม้หรือที่ใดที่หนึ่งนอก
บ้าน   แล้วจึงเข้าไป   ดังนี้    แล้วจึงส่งเขาไป.   พราหมณ์นั้นไปใกล้บ้าน
แล้วเก็บกหาปณะไว้ใต้ควงไม้ต้นหนึ่ง       แล้วจึงได้ไปบ้านในเวลาเย็น.
ขณะนั้น   ภรรยาของเขาได้นั่งอยู่กับชายชู้.   พราหมณ์ยืนที่ประตู  แล้ว
กล่าวว่า น้องนาง.    นางจำเสียงเขาได้จึงดับไฟปิดประตู  เมื่อพราหมณ์
เข้าข้างใน   แล้วจึงนำชู้ออกไป   ให้ยืนอยู่ริมประตู   แล้วก็เข้าบ้าน   ไม่
เห็นอะไรในไถ้   จึงถามว่า ท่านพราหมณ์ ท่านไปเที่ยวขอได้อะไรมา.
         พ.  ได้กหาปณะพันหนึ่ง.
         ภ.  เก็บไว้ที่ไหน ?
         พ.  เก็บไว้ที่โน้น   พรุ่งนี้เช้าจึงจักเอามา   อย่าคิดเลย.
         นางไปบอกชายชู้.   เขาจึงออกไปหยิบเอาเหมือนของที่ตนเก็บไว้
เอง.  ในวันรุ่งขึ้นพราหมณ์ไปแล้วไม่เห็นกหาปณะ   จึงไปหาพระโพธิ-
สัตว์  เมื่อถูกถามว่า  เรื่องอะไร  พราหมณ์ ?   จึงบอกว่า   ข้าพเจ้าไม่เห็น
กหาปณะ  ท่านบัณฑิต.
         ม.  ก็ท่านบอกภรรยาของท่านละสิ.
         พ.  ถูกแล้ว   ท่านบัณฑิต.