พระมหาสัตว์ก็รู้ว่า  นางนั้นบอกชายชู้จึงถามว่า ดูก่อนพราหมณ์
ก็ภรรยาของท่าน   มีพราหมณ์ประจำตระกูลไหม ?
         พ.  มี  ท่านบัณฑิต.
         ม.  ฝ่ายท่านล่ะ  มีไหม.
         พ.  มี   ท่านบัณฑิต.
         จึงพระมหาสัตว์ได้ให้พราหมณ์ถวายเสบียงอาหารแก่พราหมณ์
ประจำตระกูลนั้น   เป็นเวลา ๗ วัน   แล้วบอกว่า  ไปเถิดท่าน  วันแรก
จงเชื้อเชิญพราหมณ์มารับประทาน  ๑๔  คน    คือ    ฝ่ายท่าน   ๗  คน
ฝ่ายภรรยา ๗ คน    ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นเป็นต้นไป      ให้ลดลงวันละ ๑ คน
ในวันที่ ๗   จึงเชื้อเชิญ  ๒ คน   คือ   ฝ่ายท่าน ๑ คน    ฝ่ายภรรยาของ
ท่าน ๑ คน   จงรู้ไว้  จำไว้ว่า  พราหมณ์คนที่ภรรยาของท่าน   เชื้อเชิญ
มาตลอด ๗ วัน  มาเป็นประจำ  แล้วบอกข้าพเจ้า.   พราหมณ์ทำตามนั้น
แล้วจึงบอกแก่พระมหาสัตว์ว่า      ข้าแต่ท่านบัณฑิต     ข้าพเจ้ากำหนด
พราหมณ์ผู้มารับประทานเป็นนิจไว้แล้ว.   พระโพธิสัตว์ส่งบุรุษไปกับ
พราหมณ์นั้น  ให้นำพราหมณ์คนนั้นมา  แล้วถามว่า  ท่านเอากหาปณะ
พันหนึ่งที่เป็นของพราหมณ์คนนี้ไปจากควงไม้ต้นโน้นหรือ ? พราหมณ์
คนนั้นปฏิเสธว่า   ผมไม่ได้เอาไป    ท่านบัณฑิต.   พระโพธิสัตว์บอกว่า
ท่านไม่รู้จักว่าเราเป็นเสนกบัณฑิต.      เราจักให้ท่านนำกหาปณะมาคืน.
เขากลัว   จึงรับว่า   ผมเอาไป.