๘.  อัฏฐิเสนชาดก

ว่าด้วยการขอ

         [๑๐๒๑]   ข้าแต่ท่านอัฏฐิเสนะ  พวกวณิพกทั้งหลาย
           ที่โยมไม่รู้จัก     พากันมาหาโยมแล้ว   ขอสิ่งที่
           ต้องการกัน     แต่เหตุไฉน      พระคุณเจ้าจึงไม่
          ขออะไรกะโยม.
         [๑๐๒๒]   เพราะผู้ขอ     ย่อมไม่เป็นที่รักของผู้ให้
           ส่วนผู้ให้  เมื่อไม่ให้สิ่งที่เขาขอ   ก็ไม่เป็นที่รัก
           ของผู้ขอ    เพราะฉะนั้นอาตมภาพ    จึงไม่ขอ
           อะไรกะมหาบพิตร.
         [๑๐๒๓]   ก็ผู้ใดเลี้ยงชีพด้วยการขอ   แต่ไม่ขอสิ่ง
           ที่ควรขอในเวลาที่ควรขอ   ผู้นั้นย่อมขจัดผู้อื่น
           จากบุญด้วย  ทั้งตนเองก็เลี้ยงชีพอยู่ไม่ได้ด้วย.
         [๑๐๒๔]   ส่วนผู้ใด   เลี้ยงชีพด้วยการขอ  ขอสิ่งที่
           ควรขอ  ทั้งขอในเวลาที่ควรขอ  ผู้นั้นย่อมให้ผู้
           อื่นได้บุญด้วย  ทั้งตนเองก็เลี้ยงชีพอยู่ได้ด้วย.