บริสุทธิ์  ผู้มีปัญญามาก  พระคุณเจ้า    เป็นที่รักของอาตมภาพเหลือเกิน
เพราะฉะนั้น   ขอให้พระคุณเจ้าบอก   คือขอพรทีเดียวกะโยม.    บทว่า
ภญฺิตมิจฺฉสิ   ความว่า   พระคุณเจ้าต้องประสงค์สิ่งหนึ่งสิ่งใด   ที่ควร
พูดขอ   โยมจะถวายทุกอย่างทีเดียว   แม้แต่ราชสมบัติ.
         พระราชาทรงปวารณาแม้ด้วยราชสมบัติอย่างนี้      พระโพธิสัตว์
ก็ไม่ทูลขออะไร ๆ เลย.
         ก็เมื่อพระราชาตรัสถามถึงอัธยาศัยของตนอย่างนี้แล้ว ฝ่ายพระ-
มหาสัตว์     เมื่อจะแสดงปฏิปทาของนักบวชถวายว่า      ขอถวายพระพร
บพิตรมหาราช    ขึ้นชื่อว่าการขอนี้   เป็นของที่พวกคฤหัสผู้บริโภคกาม
ประพฤติมาชินแล้ว ไม่ใช่พวกบรรพชิต  ส่วนบรรพชิต    ตั้งแต่เวลาบวช
แล้ว  ควรเป็นผู้มีอาชีพบริสุทธิ์    ด้วยการสังวรด้วยทวารทั้ง ๓ เพื่อแสดง
ถึงบรรพชิตปฏิบัติ   จึงกล่าวคาถาที่ ๖ ถวายว่า :-
                        ผู้มีปัญญาทั้งหลายจะไม่ออกปากขอเลย
           ธีรชนควรรู้ไว้      พระอริยเจ้าทั้งหลาย     ยืน
           เจาะจงอยู่ที่ใด    นั่นคือการขอของพระอริยเจ้า
           ทั้งหลาย.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   สปฺปญฺา      เป็นต้น     ความว่า
พระพุทธเจ้าทั้งหลายก็ดี   พุทธสาวกทั้งหลายก็ดี   พระโพธิสัตว์ทั้งหลาย