[๑๐๔๑]   อนึ่ง  เราตถาคตได้มีชื่อว่ากัปปะ  เป็นอัน-
           เตวาสิกของท่านได้รู้แล้วว่า    ท่านเป็นดาบสผู้
           มีปัญญาดีมีพรตอันใด     เราตถาคตระลึกพรต
           ศีลและจรณะเก่าของท่านได้ เหมือนนอนหลับ
           ฝันไปตื่นขึ้นแล้ว  ระลึกถึงฝันได้  ฉะนั้น.
         [๑๐๔๒ ]   พระองค์ทรงทราบอายุของข้าพระองค์
           นั้นได้แน่นอน    แม้สิ่งอื่นพระองค์ก็ทรงทราบ
           เพราะพระองค์ทรงเป็นพระพุทธเจ้าแท้จริง.
           จริงอย่างนั้น   พระรัศมีอันรุ่งโรจน์ของพระองค์
           นี้   จึงส่องพรหมโลกให้สว่างไสวอยู่.
                                จบ  พกพรหมชาดกที่  ๑๐

อรรถกถาพกพรหมชาดกที่ ๑๐

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่    ณ  พระวิหารเชตวัน  ทรงปรารภ
พกพรหมแล้ว   จึงตรัสเรื่องนี้    มีคำเริ่มต้นว่า   ทฺวาสตฺตติ  ดังนี้.
         ความพิสดารว่า   ท่านพกพรหมเกิดความเห็นขึ้นอย่างนี้ว่า   สิ่ง
นี้เที่ยง    ยั่งยืน    สืบเนื่อง ๆ กันไป   ไม่มีการเคลื่อนธรรดา   สิ่งอื่น
นอกจากนี้  ที่ชื่อว่าพระนิพพานเป็นที่ออกไปของสัตวโลกไม่มี  ได้ยินว่า
พระพรหมองค์นี้เกิดภายหลัง    เมื่อก่อนบำเพ็ญฌานมาแล้ว    จึงมาเกิด