ลำดับนั้น   พระผู้มีพระภาคเจ้า   เมื่อทรงนำเรื่องอดีตทั้งหลาย
มาตรัสบอกแก่พกพรหม  จึงได้ตรัสคาถา ๔  คาถาว่า :-
                        ท่านได้ช่วยมนุษย์จำนวนมากผู้เดือดร้อน
           ปางตาย   กระหายน้ำจัด  ให้ได้ดื่มน้ำอันใดไว้
           เราตถาคตระลึกถึงพรต   ศีลและจรณะเก่าของ
           ท่านอันนั้นได้     เหมือนนอนหลับฝันไปแล้ว
           ตื่นขึ้น  ระลึกถึงความสิ้นได้ฉะนั้น.    ท่านได้
           ช่วยฝูงชนใด   ที่ถูกโจรจับเป็นเชลยนำมาให้
           รอดพ้นได้ที่ริมฝั่งแม่น้ำเอณิ   เราตถาคตระลึก
           ถึงพรต        ศีลและจรณะเก่าของท่านนั้นได้
           เหมือนนอนหลับฝันไปแล้วตื่นขึ้น   นึกถึงฝัน
           ได้  ฉะนั้น.   ท่านได้ทุ่มกำลังช่วยคนทั้งหลาย
           ผู้ไปเรือในกระแสแม่น้ำคงคา  ให้พ้นจากพญา-
           นาคตัวร้ายกาจ    อันใดเราตถาคตระลึกถึงพรต
           ศีลและจรณะเก่าของท่านนั้นได้   เหมือนนอน
           หลับแล้วตื่นขึ้น    นึกถึงฝันได้   ฉะนั้น.   อนึ่ง
           เราตถาคตได้มีชื่อว่ากัปปะ      เป็นอันเตวาสิก
           ของท่าน  ได้รู้แล้วว่า  ท่านเป็นดาบสผู้มีปัญญา