| บทว่า ปตฺถจโร ได้แก่อันเตวาสิก. บทว่า สมฺพุทฺธิวนฺตํ วติ |
| โส อมญฺํ ความว่า เรารู้จักท่านว่า เป็นดาบสผู้เพียบพร้อมด้วยปัญญา |
| ทั้งถึงพร้อมด้วยวัตร. ด้วยบทนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงแสดงไว้อย่าง |
| ไร ทรงแสดงไว้ว่า ดูก่อนท้าวมหาพรหม. ในอดีตกาลในเวลาท่าน |
| เป็น เกสวดาบส เราตถาคต เป็นคนรับใช้ใกล้ชื่อว่า กัปปะ เมื่อ |
| ท่านถูกอำมาตย์ชื่อ นารทะ นำมาป่าหิมพานต์ จากเมืองพาราณสี ได้ให้ |
| โรคสงบไป. ลำดับนั้น นารทะ อำมาตย์มาเยี่ยมท่านครั้งที่ ๒ เห็น |
| หายจากโรค จึงได้กล่าวคาถานี้ว่า :- |
| ท่านเกสีผู้มีโชค ไยเล่าจึงละทิ้งจอมคน |
| ผู้ให้ความต้องการทุกอย่างสำเร็จได้ มายินดีใน |
| อาศรมของท่านกัปปะ. |
| ท่านได้กล่าวคำนี้กะอำมาตย์ นารทะ นั่นนั้นว่า:- |
| ดูก่อนท่านนารทะ สิ่งที่ดีน่ารื่นรมย์ใจมี |
| อยู่ ต้นไม้ทั้งหลาย ที่รื่นเริงใจก็ยังมี ถ้อยคำ |
| ที่เป็นสุภาษิตของกัสสป ให้อาตมารื่นเริงใจได้. |
| พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อทรงแสดงถึงความที่โรคของท่าน เกสี |
| ดาบส นี้ เป็นสิ่งที่พระองค์ผู้ทรงเป็นอันเตวาสิกให้สงบได้ด้วยประการ |
๓๑๕
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๓๑๗ 