ผู้ปราศจากความฟุ้งซ่านมีจิตตั้งมั่นเที่ยวไป.   เพราะว่าในโลกนี้ :-
                        ความเป็นพหูสูต   ๑  วินัยที่ศึกษาดีแล้ว  ๑
           วาจาที่เป็นสุภาษิต  ๑  สามอย่างนี้เป็นมงคลอัน
           สูงสุดดังนี้.
         วิเทหดาบสได้ฟังคำนั้นแล้ว    ไหว้ขอขมาพระมหาสัตว์ว่า   ข้าแต่
ท่านอาจารย์ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขอท่านจงตักเตือนจงพร่ำสอนเราเถิด
เรากล่าวกะท่านเพราะความเป็นผู้ไม่มีความยับยั้งใจโดยกำเนิด    ขอท่าน
จงให้อภัยแก่เราเถิด. ท่านทั้ง ๒ นั้นอยู่สมัครสมานกันแล้วได้พากันไปป่า
หิมพานต์อีกนั่นแหละ   ณ  ที่นั้นพระโพธิสัตว์ได้บอกกสิณบริกรรมแก่
วิเทหดาบส.       ท่านสดับแล้วยังอภิญญาและสมาบัติให้เกิดขึ้น.   ทั้ง  ๒
ท่านนั้นเป็นผู้มีฌานไม่เสื่อมแล้ว    ได้เป็นผู้มีพรหมโลก    เป็นที่ไปใน
เบื้องหน้า.
         พระศาสดา  ครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว  ทรงประชุม
ชาดกไว้ว่า   วิเทหราชาในครั้งนั้น    ได้แก่พระอานนท์ในบัดนี้     ส่วน
คันธารราชา  ได้แก่เราตถาคต   ฉะนี้แล.
                           จบ  อรรถกถาคันธารชาดกที่  ๑