| ๒. มหากปิชาดก |
| |
| ว่าด้วยคุณธรรมของหัวหน้า |
| |
| [๑๐๕๐] ดูก่อนขุนกระบี่ ท่านได้ทอดตัวเป็น |
| สะพานให้เหล่าวานรข้ามไปโดยสวัสดี ท่าน |
| เป็นอะไรกับวานรเหล่านั้น และวานรเหล่านั้น |
| เป็นอะไรกับท่าน ? |
| [๑๐๕๑] ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงปราบข้าศึก ข้าพระ- |
| องค์เป็นพญาวานรผู้เป็นใหญ่ ปกครองฝูง |
| วานรเหล่านั้น เมื่อพวกเขาถูกความโศก |
| ครอบงำ หวาดกลัวพระองค์. |
| [๑๐๕๒] ข้าพระองค์ได้ทะยานพุ่งตัว ที่มีเครื่องผูก |
| คือเถาวัลย์ผูกสะเอาไว้แน่น ไปจากต้นไม้ต้น |
| นั้นชั่วระยะร้อยคันธนูที่ปลดสายแล้ว. |
| [๑๐๕๓] กลับมาถึงต้นไม้ เหมือนเมฆถูกลม |
| หอบไปฉะนั้น แต่ข้าพระองค์ไปไม่ถึงต้นไม้ |
| นั้น จึงได้ใช้มือจับกิ่งไม้ไว้. |
๓๓๑
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๓๓๓ 