| [๑๐๕๔] พวกวานรได้พากันเอาเท้าเหยียบข้าพระ- |
| องค์นั้น ผู้ถูกกิ่งไม้และเถาวัลย์รั้งไว้ จนตึง |
| เหมือนสายพิณ แต่ไปโดยสวัสดี. |
| [๑๐๕๕] การผูกมัดไว้ จึงไม่เผาลนข้าพระองค์ให้ |
| เดือดร้อน ผู้ฆ่าก็จักไม่ให้ข้าพระองค์เดือดร้อน |
| เพราะข้าพระองค์ได้นำความสุขมาให้เหล่าวานร |
| ที่ให้ข้าพระองค์ครองความเป็นใหญ่. |
| [๑๐๕๖] ข้าแต่พระราชาผู้ทรงปราบข้าศึก ข้าพระ- |
| องค์จะยกอุปมาถวายพระองค์ ขอพระองค์จง |
| ทรงสดับข้ออุปมานั้น ธรรมดากษัตริย์ผู้เป็น |
| พระราชา ทรงพระปรีชาสามารถ ควรแสวง |
| หาความสุขให้แก่รัฐ ยวดยานพาหนะ กำลัง |
| พล และนิคมทั่วหน้ากัน. |
| จบ มหากปิชาดกที่ ๒ |
| |
| อรรถกถามหากปิชาดก ๒ |
| |
| พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ |
| ญาตัตถจริยา คือการบำเพ็ญประโยชน์เพื่อพระญาติ แล้วจึงตรัสเรื่องนี้ |
๓๓๒
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๓๓๔ 