| ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงปราบข้าศึก ข้าพระ- |
| องค์เป็นพญาวานรผู้เป็นใหญ่ ปกครองฝูง |
| วานรเหล่านั้น เมื่อพวกเขาถูกความโศก |
| ครอบงำ หวาดกลัวพระองค์. ข้าพระองค์ได้ |
| ทะยานพุ่งตัว ที่มีเครื่องผูก คือเถาวัลย์ผูก |
| สะเอวไว้แน่น ไปจากต้นไม้ต้นนั้น ชั่วระยะ |
| ร้อยคันธนูที่ปลดสายแล้ว. กลับมาถึงต้นไม้ |
| เหมือนเมฆถูกลมหอบไปฉะนั้น แต่ข้าพระ- |
| องค์นั้นไปไม่ถึงต้นไม้นั้น จึงได้ใช้มือจับกิ่ง |
| ไม้ไว้. พวกวานรได้พากันเอาเท้าเหยียบข้า- |
| พระองค์นั้น ผู้ถูกกิ่งไม้และเถาวัลย์รั้งไว้จนตึง |
| เหมือนสายพิณที่ขึงตึง แล้วไต่ไปโดยสวัสดี. |
| การผูกมัดไว้ จึงไม่เผาลนข้าพระองค์ให้เดือด |
| ร้อน ผู้ฆ่าก็จักไม่ให้ข้าพระองค์เดือดร้อน |
| เพราะข้าพระองค์ได้นำความสุขมาให้เหล่าวานร |
| ที่ให้ข้าพระองค์ครองความเป็นใหญ่. ข้าแต่ |
| พระราชาผู้ทรงปราบข้าศึก ข้าพระองค์จะยก |
๓๓๘
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๓๔๐ 