ภิกขาจารในนครพาราณสี  ไหว้แล้วจึงพูดว่า   ข้าแต่พระคุณเจ้า    ท่าน
เห็นจะให้เด็กคือลูกทั้งหลายพินาศแล้ว.   พระมหาสัตว์  ตอบว่า   เราไม่
ได้ให้เด็ก  คือลูกพินาศ   ออกบวชในเวลาที่พวกเขาสามารถรู้ความเจริญ
และความเสื่อม    คือดีชั่วของตนแล้ว   เธออย่าคิดถึงพวกเขา    จงยินดี
ในการบวชเถิด   แล้วได้กล่าวคาถาสุดท้ายว่า :-
                        เด็กทั้งหลายรู้จักดิบ   รู้จักสุก   รู้จักเค็ม
           และจืด    ฉันเห็นข้อนั้นแล้วจึงบวช    เธอจง
           เที่ยวไปเพื่อภิกษาเถิด     ฉันก็จะเที่ยวไปเพื่อ
           ภิกษา.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   ตมหํ   ความว่า   เราเห็นกิริยาของ
เด็กเหล่านั้นแล้วจึงบวช.   บทว่า  เจเรว  ตฺวํ   จรามิหํ   ความว่า  แม้ท่าน
ก็จงเที่ยวไปเพื่อภิกขาจารเถิด   ข้าพเจ้าก็จักเที่ยวไปเพื่อภิกขาจาร.
         พระโพธิสัตว์ตักเตือนปริพาชิกา   ด้วยประการอย่างนี้แล้ว  ก็ส่ง
ตัวไป.    ฝ่ายปริพาชิการับโอวาทไหว้พระมหาสัตว์แล้ว    จึงไปสู่สถานที่
ตามที่ชอบใจ.  ได้ทราบว่านอกจากวันนั้นแล้ว   ทั้ง  ๒  ท่านนั้นก็ไม่ได้
พบเห็นกันอีก.   ฝ่ายพระโพธิสัตว์ให้ฌานและอภิญญาเกิดขึ้นแล้ว    ได้
เป็นผู้เข้าถึงพรหมโลก.