| ๔. ทัฬหธัมมชาดก |
| |
| ว่าด้วยความกตัญญู |
| |
| [๑๐๖๕] ก็ฉันเมื่อนำพาราชกิจของพระเจ้าทัฬห- |
| ธรรม ได้คาดลูกศรไว้ที่หน้าอก มีปกติประ |
| พฤติความกล้าหาญในการรบ ก็ไม่ยังพระองค์ |
| ให้โปรดปรานได้. |
| [๑๐๖๖] พระราชาไม่ทรงทราบความเพียรของลูก |
| ผู้ชายของฉันและการสื่อสาร ที่ฉันทำได้อย่างดี |
| ในสงคราม เป็นแน่. |
| [๑๐๖๗] ฉันนั้นไม่มีพวกพ้อง ไม่มีที่พึ่ง จักตาย |
| แน่ ๆ มีหนำซ้ำพระราชายังได้พระราชทานฉัน |
| แก่ช่างหม้อ ให้เป็นผู้ขนมูลสัตว์โคมัย. |
| [๑๐๖๘] คนยังมีหวังอยู่ตราบใด ตราบนั้นก็ยัง |
| คบหากันอยู่ เมื่อเขาเสื่อมจากประโยชน์ คน |
| โง่ทั้งหลาย ก็จะทอดทิ้งเขา เหมือนขัตติยราช |
| ทรงทอดทิ้งช้างพังต้นฉะนั้น. |
๓๖๑
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๓๖๓ 