| ราชาตรัสตอบว่า เราได้ให้เขาแก่ช้างหม้อ เพื่อเข็นโคมัยแล้ว. ลำดับนั้น |
| พระโพธิสัตว์จึงทูลพระองค์ว่า ข้าแต่มหาราช การพระราชทานแก่ช่าง |
| หม้อ เพื่อให้เทียมล้อ ที่พระองค์ทรงทำแล้วไม่สมควรเลย. แล้วได้ |
| ภาษิตคาถา ๔ คาถา โดยการถวายโอวาทพระราชาว่า :- |
| คนยังมีหวังอยู่ตราบใด ตราบนั้นก็ยัง |
| คบหากันอยู่ เมื่อเขาเสื่อมจากประโยชน์ คน |
| โง่ทั้งหลาย ก็จะทอดทิ้งเขา เหมือนขัตติยราช |
| ทรงทอดทิ้งช้างพังต้นฉะนั้น. ผู้ใดที่ผู้อื่นทำ |
| ความดีให้ก่อน สำเร็จประโยชน์ที่ต้องการแล้ว |
| ย่อมไม่รู้คุณ ประโยชน์ทั้งหลายที่เขาปรารถนา. |
| แล้วของผู้นั้นจะเสื่อมสลายไป. ส่วนผู้ใด ที่ |
| คนอื่นทำความดีให้แล้ว สำเร็จประโยชน์ที่ |
| ต้องการแล้ว ก็ยังรู้คุณ ประโยชน์ทั้งหลาย |
| ที่เขาปรารถนาแล้ว ของผู้นั้นจะเพิ่มพูนขึ้น. |
| เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าขอบอกท่านทั้งหลาย |
| ขอความเจริญจงมีแก่ท่านทั้งหลาย มีจำนวน |
| ที่มาประชุมกัน ณ ที่นี้. ขอท่านทุกคนจงเป็น |
| ผู้รู้คุณที่ผู้อันทำแล้วแก่ตน ท่านทั้งหลายจัก |
| สถิตอยู่ในสวรรค์ ตลอดกาลนาน. |
๓๖๙
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๓๗๑ 