๕.   โสมทัตตชาดก

ว่าด้วยความเศร้าโศกถึงผู้เป็นที่รัก

         [๑๐๗๒]   โสมทัตตมาตังคะ  ซึ่งในวันก่อนมาต้อน
           รับเราไกลถึงป่าเป็นเวลานาน  เราไม่เห็น ไปที่
           ไหนเสียแล้ว.
         [๑๐๗๓]   นี้เองคือช้างโสมทัตตเชือกนั้น  นอนตาย
           แล้ว    มันนอนตายอยู่เหนือพื้นดิน     เหมือน
           ยอดเถาย่านทราย   ที่ถูกเด็ดทิ้งแล้ว. โสมทัตต
           กุญชรได้ตายไปแล้วหนอ.
         [๑๐๗๔]   เมื่อท่านเป็นอนาคาริก   หลุดพ้นไปแล้ว
           การที่ท่านโศกเศร้าถึงสัตว์ที่ตายไปแล้ว    ไม่
           เป็นการดีสำหรับท่านผู้เป็นสมณะ.
         [๑๐๗๕]   ข้าแต่ท้าวสักกะ   ความรักใคร่ย่อมเกิด
           ขึ้นแก่ดวงใจของมนุษย์หรือมฤค     เพราะการ
           อยู่ด้วยกันโดยแท้        อาตมภาพจึงไม่อาจไม่
           เศร้าโศกถึงสัตว์ที่เป็นที่รักได้.