| [๑๐๗๖] เหล่าสัตว์ผู้ร้องไห้คร่ำครวญ ก็ร้องไห้ |
| ถึงสัตว์ผู้ตายไปแล้วและจักตาย เพราะฉะนั้น |
| ท่านฤๅษีท่านอย่าได้ร้องไห้เลย เพราะสัต- |
| บุรุษทั้งหลายเรียกการร้องไห้ว่าเป็นโมฆะ. |
| [๑๐๗๗] ข้าแต่ท่านผู้ประเสริฐ ถ้าคนที่ตายแล้ว |
| ล่วงลับไปแล้ว จึงกลับฟื้นขึ้นมาไซร้ พวก |
| เราทุกคน ก็จงมาชุมนุมกันร้องไห้ถึงญาติของ |
| กันและกันเถิด. |
| [๑๐๗๘] อาตมภาพถูกไฟ คือความโศกแผดเผา |
| แล้วหนอ มหาบพิตรทรงช่วยดับความร้อนรน |
| ทุกอย่างให้หายไป เหมือนเอาน้ำดับไฟที่ไหม้ |
| เปรี้ยงก็ปานกัน มหาบพิตร ได้ทรงถอนลูกศร |
| คือความโศกอันปักอยู่ที่หัวอกของอาตมาภาพ |
| ออกไปแล้ว เมื่ออาตมภาพถูกความโศก |
| ครอบงำ มหาบพิตรได้ทรงบรรเทาความโศก |
| ถึงบุตรนั้นเสียได้ ข้าแต่ท้าวสักกะ อาตมภาพ |
| นั้นเป็นผู้มีลูกศรคือความโศก อันมหาบพิตร |
| ทรงถอนออกแล้ว หายโศกแล้ว ใจก็ไม่ขุ่น |
๓๗๓
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๓๗๕ 